• over vallen, schrappen, opstaan, vallen, schrappen en weer opstaan

    Waarschuwing 02/01/16: Het volgende blogbericht werd geschreven in augustus 2015 maar werd pas vandaag, 2 januari 2016, online geplaatst. Ik ben bijdeze niet verantwoordelijk voor de inhoud van deze tekst en eventuele hersenschade na het lezen van deze tekst.

    Waarschuwing xx/08/15: Volgende bericht bevat ironie, sarcasme en cynische trekken die niet geschikt zijn voor sommige lezers, deze tekst mag enkel op deze manier geïnterpreteerd worden.  


    Jawel de trouwe lezers van deze blog hadden het al door: 3 maanden zonder update is meestal een teken aan de wand dat er iets is misgelopen. Het geplande verslag over mijn ervaringen tijdens de wedstrijd in Ruddervoorde kwam er maar niet en de reden hiervoor is dat ik deze langs de kant als gefrustreerde supporter heb mogen beleven.
    Na de wedstrijd in Frasnes heerste er een klein gevoel van euforie, eindelijk voelde ik me weer atleet na een klein jaar van blessureleed. Murphy vond een 10 tal maanden niet lang genoeg en besloot de dag voor Ruddervoorde dat mijn relatie met ice packs nog met een goeie maand mocht worden verlengd. Mijn rechterenkel kreeg wederom last van een inversietrauma, beter gekend als de verstuikte enkel. Naast een hoop extra frustraties over het missen van de duatlon in Ruddervoorde mochten ook Dordrecht en Elsegem van het programma worden geschrapt.
    Na een maand waarin bijna uitsluitend met de fiets werd getraind en uiteraard ook enkele examens werden voorbereid kon ik heel rustig het lopen hervatten.
    In de junimaand probeerde ik om tussen de examenstress door toch de (loop)conditie te onderhouden.
    Naar het einde van de examenperiode toe dacht ik dat het een 'goed idee' zou zijn om nog eens aan de start te staan van een wedstrijd. De 10km van De Nacht in eigen Torhout kwam als geroepen om deze behoefte te bevredigen. Na welgeteld 3 degelijke kilometers kreeg ik het deksel op de neus. Na 6km verliet ik via een achterpoortje de wedstrijd. 
    Poging nummer 2 om wedstrijdritme op te doen kwam er een 2 tal weken later in Kortrijk voor wat mijn eerste kwartduatlon ooit moest worden. Het bleef bij moest want de organisatie nam een moedige beslissing om deze wedstrijd in te korten tot 6/28/3. Met 32°C in de schaduw was dit zeker een verstandige beslissing.
    Bij de opwarming was het al duidelijk dat mijn benen nog niet normaal aanvoelden. Doseren was dus de boodschap. Na een degelijke wedstrijd finishte ik als 21ste algemeen en 2de belofte.
    Ondertussen trainde ik verder dat het een lieve lust was. Het BK in Torhout werd het nieuwe hoofddoel van dit seizoen.
    Na Kortrijk liep het jammer genoeg niet van een leien dakje. (hoe kon het ook anders?) Er sloop een soort vermoeidheid in mij tijdens de trainingen, ik werkte mijn programma af maar ging achteruit in plaats van vooruit. Zo bleef ik verder gaan tot ik na overleg met de trainer besloot om eind juli een week volledige rust te nemen om in augustus de trainingen te hervatten. Wedstrijden in Herentals en la Gileppe werden van de wedstrijdkalender geschrapt om extra frustratie van een gebrekkige conditie te vermijden. 



    Ondertussen ben ik opnieuw begonnen met trainen in de hoop om 20/09 er opnieuw te kunnen staan.
    Volgend bericht met beter nieuws rond 10/09 of met een bericht in dezelfde lijn enkele weken later.

    Grt
    Wouter