• PK duatlon Torhout

    Vandaag stond de laatste zomerduatlon van het jaar op het programma. Niet zomaar een wedstrijd voor mij omdat ik langs het fietsparcours woon en het fietsparcours zelf heb uitgetekend. Dat het provinciaal kampioenschap hier plaatsvond maakte dit alles alleen nog beter.

    Ik bepaalde in de eerste van 3 looprondes het tempo. Hiermee dacht ik de groep uit te dunnen, maar het leek niet te lukken. Geen reden om te panikeren, ik liet me gewoon uitzakken en liet de leiding aan de anderen over. Ondertussen werd het voor mij steeds duidelijker dat ik niet in mijn normale doen was. Ik had met momenten moeite om te volgen, onze snelheid lag nochtans niet zo hoog.

    Als 3de de wisselzone uit, in het wiel van de leiders. De rest van het fietsen werd een tactisch spel. Steeds meer atleten kwamen terug aansluiten. Ik wou de groep wel uitdunnen, maar ik kon het niet. Er leek geen kracht in mijn benen te zitten. Dus veranderde ik van tactiek, zoveel mogelijk energie sparen was de boodschap.

    Vlak voor de wissel liet ik me nog ringeloren en ik kwam als een van de laatsten van mijn groep de wisselzone binnen. Ik wisselde niet slecht, als 3de begon ik aan de laatste 2 looprondes met een achterstand van 5 seconden op leider Wannes Goovaerts. Nog steeds had ik niet mijn normale gevoel tijdens het lopen. Toch kreeg ik nog voor het einde van de 1ste ronde het gat dicht. Het leek nog mis te lopen toen ik met mijn bovenbeen een metalen paal raakte. Gelukkig bleef het zonder gevolgen. In de laatste ronde ging het tempo de hoogte in. 600 meter voor het einde plaatste ik een eerste versnelling. Ik kreeg geen voorsprong en probeerde me voor te bereiden op de eindsprint. Met nog 250 meter te gaan ging ik vol door, alles geven zonder om te kijken. Ik hoorde de ademhaling van mijn achtervolgers niet meer.

    Op dat moment kon ik niet geloven dat ik deze wedstrijd echt ging winnen. 50 minuten lang vlotte het niet en kon ik de wedstrijd niet controleren, dat het dan moet eindigen in een spurt, iets waar ik nooit goed in ben geweest, die ik kan winnen lijkt het meest onmogelijke scenario. Enkel nog een scherpe bocht naar rechts en de overwinning is binnen... 2 seconden later loop ik langs de verkeerde kant van de dranghekkens op weg voor een volgende ronde. Het valt nog te redden dacht ik, in volle spurt sprong ik over de hekkens en het lijkt te lukken. Een fractie van een seconde later is die illusie weg en lig ik op de grond, de overwinning is weg en ik kan nog net op tijd recht krabbelen om mijn tweede plaats te redden.

    Bijna niet te geloven dat ik verkeerd loop op het parcours dat ik zelf heb uitgetekend. Puur de adrenaline van het moment waardoor ik zonder nadenken zo snel mogelijk door de bocht ging. Absoluut mijn eigen schuld. Gelukkig werd ik wel nog provinciaal kampioen, maar een algemene zege was zoveel mooier geweest.

    Als alles goed gaat start ik volgende week nog in de winterduatlon van Wetteren, maar dit is nog onzeker.

    Sportieve groeten

    Wouter 

  • Duatlon Waardamme

    Zondag stond de voorlaatste zomerduatlon van dit seizoen op het programma. Dit jaar telde Waardamme in tegenstelling tot de vorige jaren niet als provinciaal kampioenschap, maar er waren wel punten voor de Flanders Cup te verdienen.

    Vooraf verwachtte ik het meeste tegenstand van Wannes Goovaerts (6e op het BK junioren) en dit bleek ook te kloppen. Om 14u 45 gingen we van start en het leek alsof niemand echt kop wou doen (inclusief ikzelf). Daardoor kwamen we na de eerste van 3 ronden door met een kopgroep van ongeveer 8 atleten. Op het einde van de 2de ronde versnelde ik om toch voor wat afscheiding te zorgen. Enkel Wannes en ploegmaat Maarten Gyssels konden volgen. Daarna bleven we op een behoorlijk tempo doorlopen, maar ik moest me niet forceren.

    Maarten kwam als eerste de wisselzone binnen met enkele meters voorsprong. Ik wisselde snel en kwam in Maarten zijn spoor de wisselzone uit. Ik keek even achter me en zag dat we een gat hadden geslagen. Geen seconde heb ik toen getwijfeld om vol door te rijden met Maarten in mijn wiel. De snelheden lagen regelmatig een stuk boven de 40 km/u en dan weet je dat de concurrentie het moeilijk zal hebben om terug te komen. De rest van het fietsen bleef ik bijna al het kopwerk doen, want Maarten had het lastig genoeg om te volgen. Na 19 km op de fiets hoorde ik dat onze voorsprong ongeveer 1 minuut bedroeg op de eerste achtervolger.

    Mijn wissel was bijna perfect en ik draaide de gaskraan meteen open tijdens de laatste run. Maarten kon niet volgen en ik liep onbedreigd naar mijn 4de seizoenszege en winst in de Flanders Cup! Maarten kon zijn 2de plaats algemeen niet behouden, maar werd met zijn sterke prestatie wel 3de en behaalde winst in de jeugd A categorie.

    Op 22 september start ik in eigen Torhout om mijn provinciale titel te verdedigen in de laatste duatlon van dit seizoen. Het fietsparcours passeert letterlijk aan mijn voordeur en ik ben echt gemotiveerd om mijn seizoen in schoonheid af te sluiten. Voor de geïnteresseerden : de junioren starten om 13u45, start aan school de Korenbloem op de wijk Maria Assumpta.

    Foto's volgen later

    Sportieve groeten
    Wouter