Wouter Devalet

  • Sometimes

    "Sometimes the cord likes to break."
    "Sometimes the light tries to bend away."

    Lyrics van nummers scoren vaak goed op de sociale media om een boodschap over te brengen, waarom zou het dan niet lukken op een blog. Het beschrijft perfect mijn gevoel tijdens de laatste maanden: frustratie en teleurstelling. Gelukkig scheen het licht na 3 donkere maanden weer volop. Eindelijk weer lopen! Mijn hartslag kreeg ik nog niet onder controle, mijn loopstijl zo lelijk als de nacht, maar overgelukkig dat er eindelijk wat belasting op de onderbenen terecht kwam.

    "Sometimes we're thrust against the wall."
    "Sometimes the world likes to see you crawl."

    Als er een god is, beeld hem dan gerust in als een sadistische 7-jarige met een vergrootglas in de buurt van een mierennest. Of misschien nog beter, Eric Cartman in South Park: "You will respect my Authoritah!"
    What happened? Shit happened! Na welgeteld 4 looptrainingen begaf mijn linkerenkel het. Inversietrauma nummer 5 of 6, de exacte tel ben ik kwijt, in 2 jaar tijd.

    "I wanna live better days
    Never look back and say
    Could have been me"

    Om nog een andere groep te quoten, ik zat redelijk dicht tegen de bodem op mentaal vlak. Het duurde vrij lang voor het besef kwam dat het weinig uitmaakt hoe vaak of hoe diep je valt. Het enige dat er toe doet is hoe je terugkomt. Er staan nog verschillende items op mijn to-do list die ik in 2017 wil schrappen.
    Ondertussen zijn we 11 weken na het enkelletsel en sinds twee weken kan ik opnieuw pijnvrij trainen. Wel nog steeds hetzelfde probleem van hartslag onder controle houden tijdens het lopen, maar het fietsen gaat weer behoorlijk.

     

  • Is wielertoeristenkoers een correcte benaming voor deze wedstrijd

    Wat doet een mens als hij zijn kuitbeen breekt? Zo lang mogelijk rusten om er zeker van te zijn dat het bot zich volledig heeft hersteld.
    Wat doet een verstandige mens na een kuitbeenbreuk? Luisteren naar zijn lichaam, rust inbouwen en daarna progressief de belasting opbouwen om zo tot een niveau te komen dat hoger ligt dan voor het letsel.
    Wat doet een atleet die op minder dan 3 maanden van zijn hoofddoel zijn kuitbeen breekt en weet dat deze breuk minstens 10 weken hersteltijd nodig heeft? Vanaf dat hij een dag niets meer voelt een halfuur testen en daarna weer voluit trainen natuurlijk!

    Helaas moest ik deze keer de verstandige mens spelen want de gefrustreerde atleet had alle (aanwezige?) signalen in de eerste weken na zijn fractuur volledig gemist en merkte na de 3de testloop op: "toe precies wa zeer."
    Lopen was uitgesloten dus alle duatlonambities mochten worden opgeborgen. Fietsen daarentegen kon net iets vroeger terug worden opgenomen in het dagschema...
    Om toch een zekere motivatie te hebben om te trainen moest er een wedstrijd worden gezocht. Na een korte zoektocht werd duidelijk dat de nevenbonden toch redelijk hard reden met gemiddeldes die varieëren afhankelijk van de bond tussen de 40 en 44 per uur. Net iets te snel om na 3 à 4 weken training voor het eerst in 6 jaar in een peleton te rijden. Daarna viel mijn oog op een wielertoeristenkoers op een steenworp van een tiental kilometer van mijn woonplaats. Gemiddelde snelheden vond ik niet terug, maar de deelnemersvoorwaarden (geen wedstrijden bij bonden/nevenbonden in de laatste 2 jaar) deden mij vermoeden dat ik hier wel eens met het peleton zou kunnen spelen ipv speelbal te zijn.

    Helaas had ik even uit het oog verloren dat er een weekend met vrienden gepland stond van vrijdag tot zondagochtend en zondagmiddag vond de wedstrijd reeds plaats. Geen probleem dacht de gefrustreerde atleet, 3 dagen op rij 6 uur slapen ipv 9 (mede mogelijk gemaakt door stage) en veel "gezonde voeding" zijn een perfecte voorbereiding om "een bende amateurs" naar huis te rijden.

    Zo verscheen ik zondagmiddag met kleine oogjes aan de start en daar zag ik toch enkele gespierdere benen en verdacht weinig bierbuiken... 

    Na de eerste van acht ronden, goed voor 57km in totaal, merkte ik een klein verschil op met de gemiddelde duatlon. In een duatlon is het de bedoeling dat je van punt A naar punt B rijdt in een zo kort mogelijke tijdspanne, ben je alleen dan rijd je aan een zo constant mogelijk tempo, is er een groep dan probeer je rond te draaien om zonder al te veel energie te verspillen toch een zo hoog mogelijke snelheid te halen en je voor te bereiden op een laatste looponderdeel.
    In een kermiskoers is dat dus niet de bedoeling, daar worden de andere atleten praktisch in de kant gereden om ze toch maar in de wind te zetten om zo de boel te doen scheuren en wisselt een tempo van 30km/u zich af met stukken boven de 55km/u. 
    Dus na 25km zat ik goed vooraan in het peleton, doordat ik geen risico wou nemen had ik wel wat meer energie verspild dan noodzakelijk. Maar ik voelde mij nog fris en zag het moment gekomen om het peleton wat zeer te doen en naar de kopgroep toe te rijden. Jammer genoeg was de aanval niet zo goed getimed en zorgde mijn aanval ervoor dat de groep goed werd uitgeput, maar dat een 6tal andere renners konden ontsnappen zonder mij. Ik was iets boven mijn toeren gegaan en liet mij tot de laatste ronde in de wielen meeglijden met het peleton dat ondertussen al was gereduceerd tot een 25tal renners (van de 80 starters). Omdat er niet meer werd gereden tijdens de laatste ronde zag ik nogmaals mijn moment gekomen, vanuit 2de positie vol aangaan na de bocht en 500meter verder pas voor de eerste keer omkijken. Slechts 2 renners zaten nog in mijn wiel, het peleton gaf al een 50tal meter prijs. We draaiden goed rond en bleven het peleton ruim voor. Sprinten zat er voor mij niet meer in en zo finishte ik rond plaats 15 met een gemiddelde van 40.2km/u!
    MovescountGraphCycling.png












    Even die 40.2km/u in perspectief plaatsen, als deze snelheid gehaald word in een duatlon dan heb je serieus doorgereden omdat je slechts in een kleine groep zit. Hier zou het geen enkel probleem zijn om boven de 40 gemiddeld te rijden als de wegen gewoon rechtdoor zouden zijn en er een constant tempo wordt gereden, door de tempowisselingen/wind/bochten is dit wel een vrij hoge snelheid en des te opvallender dat het om "wielertoeristen" gaat. Klagen over de definitie van wielertoerist zal ik niet doen, want zelf behoor ook ik niet tot deze categorie (hoewel deze vorm mooi in de buurt komt van de gemiddelde wielertoerist) maar om de vraag in de titel te beantwoorden, koers voor frisse 40+ en ex-coureurs die hun hobby enige tijd geleden terug hebben opgenomen en wederom 300km/week afmalen was waarschijnlijk een correctere benaming geweest.

    Gezien de omstandigheden tevreden over mijn wedstrijd, goed afgezien en klaar om het lopen te hervatten.

    Wouter

  • De examenstressblessure part 2: A season ending injury

    Al het geaquajog van de voorbije weken was bijna nutteloos, een MR toonde aan dat de schade aan mijn kuitbeen net iets zwaarder was dan gedacht. De arts spreekt niet meer van een beenvliesontsteking, niet van een stressfractuur, maar van een corticale fractuur... Het gevolg is dat er 10 weken niet zal gelopen worden. (de 3 testlopen in de voorbije weken niet meegerekend...) 
    2016 is voor mij een afgesloten hoofdstuk. Uiteraard zwaar ontgoocheld dat mijn 2de seizoensluik volledig wegvalt. Er is maar 1 manier om deze tegenslag te verwerken, de blik richten op volgend jaar en sterker terugkomen. Het plan is om heel rustig op te bouwen richting 2017, de basis breder maken, mogelijk weer aan internationale kampioenschappen beginnen denken (lees deelnemen)...
    Ambitie genoeg, nu moet alleen nog "dat ***** been" herstellen (*voeg scheldwoord in naar keuze)
    (Het maximum aantal () in één blogbericht werd waarschijnlijk overschreden, de schrijver van dit bericht had nog extra bedenkingen bij zijn eigen tekst (mijn excuses hiervoor))

    Wouter

  • De examenstressblessure

    Beste student,

    U behaalde de graad van bachelor of science in de revalidatiewetenschappen en mag bijgevolg starten in het mastergedeelte van de opleiding.
    Wij bieden aan elke nieuwbakken bachelor in de revalidatiewetenschappen de mogelijkheid om een extra stage af te werken tijdens deze lange vakantiemaanden zodat de geziene leerstof niet verloren gaat. Daarom kan u kiezen uit één van de onderstaande letsels om te behandelen deze zomer.

    - Periostitis Tibiae*
    - Periostitis Fibulae*
    - Stressfractuur Tibiae*
    - Stressfractuur Fibulae*

    * letsels worden aangebracht op de student en niet op derden

    met vriendelijke groet
    Het stagesecretariaat

    De ijverige student was natuurlijk dolgelukkig met dit aanbod en schreef meteen een mail terug:

    Beste,

    Bedankt voor deze unieke kans om mij verder te ontwikkelen als toekomstig kinesitherapeut, uiteraard geef ik hiervoor mijn toestemming.
    Graag had ik het volledige proces van 1 van deze letsels gevolgd, zo krijg ik de mogelijkheid om mijn inzicht in de diagnostiek en medische beeldvorming uit te breiden/ te herhalen.
    Waar en wanneer zou deze stage plaatsvinden?

    Met vriendelijke groet
    Wouter Devalet
    Student 3de bachelor Revaki

    Meteen kreeg ik volgende mail terug:

    Beste student,

    U kan wat ons betreft meteen beginnen aan deze stage, een stageplaats zal u worden toegewezen door de behandelende arts.

    Met vriendelijke groet
    Het stagesecretariaat

    "Vreemd", denkt de student:"Eerst een eerste looptraining na de examens afwerken, daarna antwoorden op dit bericht."
    Na een uurtje genieten komt de student thuis. Hij voelt nu voor het eerst een vervelende pijn net boven de buitenenkel. "Ik heb mijn enkel toch niet opnieuw omgeslaan?" denkt de student met een lichte paniek in zijn interne stem. Het bericht van de UGent verloor hij volledig uit het oog.

    De volgende dag staat hij op zonder enig probleem... 1 stap later was er wel een probleem. Meteen werd de laptop gestart want de stage zou niet kunnen doorgaan. Toen viel zijn oog voor het eerst op de kleine lettertjes...


    Het kon een echte conversatie geweest zijn (of toch bijna) na het verloop van de laatste dagen. De diagnose: periostitis fibulae, beter gekend als de alom gevreesde beenvliesontsteking van het kuitbeen.

    Aangezien er eerst werd gevreesd voor een stressfractuur valt de diagnose al bij al nog mee, maar de loopschoenen zullen langer dan gepland in de kast blijven. Ook de fiets blijft nog enkele dagen op stal.

    Meer info volgt!

    Wouter

  • Duatlon Elsegem, over voeten en grond

    In de 2 weken sinds mijn titel is er veel gebeurd. Jammer genoeg niet veel goeds op trainingsvlak en de duatlon in Elsegem was daar het bewijs van.

    Lees meer...

  • BK long distance Hosingen(Lux), kapot zijn krijgt nieuwe dimensies

    20160501_185354_resized_1.jpg

    De foto verraadt het al, zondag is iets gelukt wat me de voorbije 8 jaar niet is gelukt: het Belgische podium bestijgen/opkruipen.

    Lees meer...

  • Duatlon Ruddervoorde, een schitterende lentedag

    Hoe ziet voor jou de ideale lentedag eruit? De kans is groot dat je spontaan aan een stralende zon, een kleine 20°C en weinig wind denkt. Zondag was het ook een schitterende lentedag, tenminste voor de liefhebbers van wind, 5°C en een occasionele hagelbui.

    Lees meer...

  • Duatlon Frasnes-Lez-Anvaing, non-drafting is optioneel

    Het trouwe publiek zat wederom te verlangen naar een nieuw blogbericht, honderden mails stroomden binnen met het verzoek om ook de wedstrijd van Frasnes-lez-Anvaing te voorzien van een humoristisch, vlot lezend, doch inhoudelijk hoogstaand verslag. Als vanzelfsprekend verscheen een nieuw meesterwerk op het scherm van mijn laptop. Daarna smeet ik de volledige tekst weg en schreef ik dit.

    De periode van zaaien loopt zo stilaan op zijn eind, de plantjes zijn al een stuk steviger geworden en de oogst kan bijna beginnen. Toch was het nodig om deze planten van extra mest te voorzien in de vorm van competitie om de laatste groeispurt richting Hosingen in te zetten.
    Frasnes is een wedstrijd zoals we er slechts weinig overhouden in België: non-drafting. Dus ook op dat vlak was deze duatlon perfect richting Luxemburg.
    Zowel het loop- als fietsparcours waren pittig met dank aan de golvende wegen en de wind die dit jaar nog geen enkele wedstrijd heeft gemist.
    Blijkbaar was ik niet de enige die Frasnes als ideale springplank richting de rest van het seizoen beschouwde want zowel langs Waalse als Vlaamse kant waren vrij sterke atleten afgezakt naar deze sprintduatlon.
    20160417_151556_resized.jpg















    Om exact "à peu près" 15u10 klonk het startsignaal. Het duurde niet al te lang voor ik uit de kopgroep werd gewaaid en op zoek ging naar een comfortabel tempo. Lang heb ik gezocht naar die specifieke snelheid, maar hij had zich goed verstopt. Tock mag ik al bij al kan ik niet klagen met 17'10" voor 5,1km in deze omstandigheden.
    20160417_154853_resized.jpg
















    Ook de goed fietsvorm leek "hide-and-seek" te spelen, alleen kon ik deze keer wel winnen na een kilometer of 2. Tijdens de daaropvolgende kilometers kon ik mijn 9de plaats van de eerste run behouden. Het was wel duidelijk dat alle atleten de regels met betrekking tot het draften zeer goed hadden herhaald en de zone van 10m waarin niet mag worden gereden respecteerden. Alleen spijtig dat sommigen meters en centimers soms door elkaar halen.
    Toch nog even melden dat Tom Vandenbussche mij bijna een verkoudheid aansmeerde door 5 per uur rapper naar boven te knallen tegen de wind in. De schadeclaim volgt nog.
    2016-04-17_Duatlon_Frasnes_25.JPG











    Na de wissel had ik met Tim Vijverman een perfect mikpunt voor de eerste 500 meter. Na de aansluiting even uitrusten in zijn spoor om dan het gat met Whytic Priem dicht te knallen (de loopbenen waren nu wel op de afspraak). Daarna kreeg ik T. VDB in mijn vizier, mijn beurt om hem een verkoudheid aan te smeren. (bij deze laat ik de schadeclaim vallen wink ) 
    Het eindresultaat mocht er zijn, 6de algemeen en 1ste belofte.
    12998449_10209427029662878_4168045273357773013_n.jpg






















    Wederom bevestiging dat de conditie goed zit richting de Powerman, volgende week testen we nog een laatste keer in Ruddervoorde tenzij mijn enkel over de nodige dosis galgenhumor beschikt (cfr 2015)

    Wouter